Okresy Wiosen i Jesieni oraz Walczących Królestw
Okres między VIII i III wiekiem p.n.e. uważa się za najbardziej owocujący w chińskiej starożytności. Dzieli się go na dwójka podokresy przypadające na drugą połowę panowania dynastii Zhou – era Wiosen i Jesieni (722-481 r. p.n.e.) oraz era Walczących Królestw (481-221 r. p.n.e.).
To w toku tej epoki działali najsłynniejsi chińscy filozofowie zaliczani do rdzennie chińskich szkół filozoficznych – konfucjanistów, w charakterze m.in. Konfucjusz, Mencjusz, Xunzi; taoistów – Laozi, Zhuangzi i Liezi; legistów – Han Fezi, Li Si; moistów – Mozi i innych.
To w takim przypadku powstały zupa dzieła historyczne, natomiast także utarły się kanony poetyckie, architektoniczne itp. ze względu na dużą liczbę współistniejących państw i państewek państwo Środka cechowały się w takim przypadku pluralizmem idei, kto nie powtórzył się nim w epokach późniejszych. z tego powodu wolno je konfrontować m.in. z ówczesną Grecją.