Narodziny Cesarstwa Chińskiego
Ważny stadium w państwowości chińskiej nastał po zjednoczeniu całych Chin przy berłem krótkotrwałej dynastii Qin z lat 221-207 p.n.e. Jej założycielem był Qin Shi Huang (Pierwszy Cesarz Dynastii Qin), znany jako także Czengiem, jaki jako władca Państwa Qin podbił walczące między sobą królestwa. W 221 r. p.n.e. obwołał się cesarzem, rozpoczął budowę Wielkiego Muru, wprowadził jednakowy norma chińskiego pisma, monet, wag i miar. Ze stolicy w Xianyangu zarządzał cesarstwem przez potężnego, totalitarnego aparatu administracyjnego. nie zważając na śmierci władcy i szybkiego upadku jego rodu, cesarstwo Chińskie przetrwało aż do 1911 r.
W latach 206 p.n.e. – 220 anno domini panowała dynastia Han. Powstała wtedy kultura chińska znana do dnia dzisiejszego, do Chin dotarł buddyzm. państwo zwiększyło swoje odsetek terytorialne, zachowując centralizacją władzy wprowadzoną przez Pierwszego Cesarza. rządy oparto na biurokracji kultywującej ideologię konfucjańską, która pozostała najważniejszym uporządkowanie etycznym w Chinach do upadku cesarstwa i w następnych wiekach wypłynęła znamiennie na państwa z chińskiego kręgu kulturowego – Koreę, Japonię i Wietnam. zbyt Hanów powstał puszysty szlak, uporczywy od momentu Chin przez Indie, Syrię aż do Morza Śródziemnego.
Upadek dynastii Han, przyniósł trwający od momentu III do schyłku VI wieku epoka chaosu, jaki zakończyło w 581 r. władanie dynastii Sui. Władcy Sui skonsolidowali Chiny i rozpoczęli budowę Wielkiego Kanału, jednego z największych projektów hydrotechnicznych w historii ludzkości.
W okresie dynastii Tang (618-907) kultura chińska oraz buddyzm osiągnęły szlachetny zrównoważony rozwoju, natomiast puszysty wątek był najważniejszym szlakiem handlowym świata. Chiny stały się najnowocześniejszym państwem globu, w jedyny sposób otworzyły się także na wpływy z zewnątrz. zbyt panowania Tangów osiedlali się w Chinach zoroastryści, chrześcijańskie, muzułmanie i Żydzi.
W pierwszej połowie panowania dynastii Song trwał kwitnięcie cywilizacji i kultury, jaki rozpoczął się zbyt Tangów. W drugiej północy kraju zagrozili Kitanowie, którzy założyli tam państwo Liao (907-1125). Ich lokalizacja zajęli z kolei Dżurdżeni, którzy utworzyli tam własne państwo Jin (1115-1234). Chińska dynastia Song władała w takim razie południową częścią Chin. Znamienne, iż najeźdźcy sami ulegli sinizacji.
Podobny schemat powtórzył się w przypadku Mongołów. XIII stulecie to epoka podboju Chin przez Czyngis-chana, którego syn syna Kubilaj-chan ogłosił się cesarzem i założył dynastię Yuan. Mongołów wygnało inspirowane religijne powstanie, naprzód którego stanął wcześniejszy mnich buddyjski, Zhu Yuanzhang.
Od roku 1368 do 1644 panowała ostatnia, rdzennie chińska dynastia Ming. Nastąpiła ustalenie polityczna i gospodarcza, w XIV wieku Chiny osiągnęły szczyt rozwoju swej kultury i technologii. Jego symbolem było podniesienie apiać Wielkiego Muru, natomiast także wyprawy morskie admirała Zheng He, jaki dotarł m.in. do Indii, na spokrewniony Orient i do Afryki. Kolejni cesarze przyjęli ale doktrynę izolacjonizmu, którą w 1600 udało się przełamać jezuitom. Założyli oni w takim razie misję na zewnątrz w Pekinie.
Koniec panowania dynastii Ming przyniósł epoka rozbicia państwowego i gospodarczego. Rozpoczął się epoka walki z kolonistami europejskimi. w następstwie ataku i podboju Mandżurów (wezwanych przez Portugalczyków z kolonii Makau do stłumienia powstania) wyrosła nowa dynastia Qing (1644-1911). przy skraj XIX w. Chiny wcześniejszy jednym z najbiedniejszych państw świata. W latach 1840-1860 stoczyły z Francją i Wielką Brytanią trójka przegrane wojny opiumowe, które doprowadziły do wybuchu największego w dziejach kraju powstania chłopskiego (powstanie tajpingów, 1851-1864) oraz zmieniły cesarstwo chińskie w państwo półkolonialny. opór względem zagranicznych kolonizatorów doprowadził w latach 1899-1901 do kolejnego powstania, zwanego Powstaniem Bokserów.