Chińska Republika Ludowa
KPCh zdobyła zrazu autentyczne sukurs ludności i rozpoczęła reformy społeczne, które dopiero z od czasu czasu do czasu przybrały krańcowy charakter. prowadzący KPCh od czasu 1943 r. Mao Zedong (współzałożyciel partii Kuomintang, którą później zwalczał) został za jednym zamachem przewodniczącym Chińskiej Republiki Ludowej proklamowanej w Pekinie 1 października 1949 roku.
W 1954 uchwalono konstytucję i przystąpiono aż do budowy państwa socjalistycznego. Po klęsce idei Wielkiego Skoku, wobec pomocy której Mao chciał w przyspieszonym tempie podnosić komunizm, prowadzący stracił wpływy w partii. W 1960 r. nastąpił rozkład radziecko-chiński i kraj Środka apiać popadły w izolacjonizm. W 1959 kraj Środka bezprawnie podbiły suwerenne kraj Tybet, w wyniku czego zginęła lub wyemigrowała znaczna proporcja ludności, została zniszczona większa proporcja dziedzictwa kulturowego i eksploatują surowce materialne i gospodarcze państwa aż do dnia dzisiejszego.
W 1966 r. wszczęta została "rewolucja kulturalna", wobec pomocy której Mao Zedong chciał się pozbyć opozycji w partii. Organizując opór hunwejbinów rozpoczął walkę z inteligencją, tradycyjną kulturą chińską, tudzież również z religią. okres ten zapoczątkował powstanie Czerwonych Khmerów – ekstremistycznego ugrupowania kambodżańskich komunistów. przewrót kulturalna spustoszyła Chiny, tudzież zbuntowana narybek została zesłana na wieś, co odcisnęło odcisk na całym pokoleniu chińskiej inteligencji. aż do miast wkroczyło wojsko. W 1972 r. puder położenie tzw. pucz Lin Biao, skończony jego ucieczką aż do ZSRR i katastrofą lotniczą powyżej Mongolią.
Po śmierci Mao (1976) nastąpiła starcie w środku KPCh. W 1978 przyjęto nową konstytucję. Zaczęto walkę z tzw. bandą czworga (żoną Mao i grupą działaczy politycznych, zwolenników "rewolucji kulturalnej"), która kontynuowała linię Mao. W grudniu 1978 roku władzę przejęli reformatorzy, którym przewodził Deng Xiaoping.